 |
 |
|
| Wyżeł weimarski | Mały gończy gaskoński |
Co warto wiedzieć o wyżłach weimarskich
Jest to pies proporcjonalnie zbudowany, elegancki i - jeśli ma wystarczająco dużo ruchu - wspaniale umięśniony. Zawsze szary, choć poszczególni przedstawiciele rasy różnią się znacząco odcieniem, niektóre psy są bardziej szare, inne bardziej srebrne. Ich sierść jest tym piękniejsza i bardziej lśniąca, im bardziej o psa dbamy i im lepiej jest żywiony.
Weimary żyją ok. 12 lat.
Psy tej rasy mają niezwykły węch i dobry wzrok. Przyzwyczajane od młodości do wody, na pewno ją polubią. W przeciwnym razie niektóre mogą unikać pływania. Są niezwykle inteligentne, co ułatwia ich układanie. Posłuszne, opanowane, choć zarazem ruchliwe i zawsze chętnie do zabawy. Dobroduszne, łagodne, nieagresywne, ale z drugiej strony - psy o silnej osobowości, które zapamiętają złe traktowanie i stracą zaufanie do tego, kto je skrzywdzi. Bywa też, że usiłują dominować. Dlatego należy z nimi postępować konsekwentnie, sprawiedliwie - a zarazem łagodnie.
Ze względu na swą czujność potrafią być bardzo dobrymi stróżami. Jednak absolutnie nie są szczekliwe!
Nie mają większych problemów zdrowotnych; rasa ta uniknęła na szczęście trapiących inne czworonogi chorób i wad o podłożu genetycznym. Są to psy odporne, dość dobrze znoszą zimno. Oczywiście nie powinny w okresie intensywnego wzrostu biegać zbyt dużo po schodach, lepiej także, aby nie szalały na śliskiej posadzce, gdyż może to uszkodzić ich stawy biodrowe. Ponadto, jak wszystkie psy ras dużych, są narażone na skręt żołądka. Więcej o tej ostatniej przypadłości - w dziale "Żywienie".
Weimaraner to wspaniały pies dla myśliwych, ze swoją niezwykłą pasją, skłonnością do aportowania, piękną stójką. Doskonale też pracuje jako tropowiec.
Czego wyżeł weimarski nie lubi? Nerwowych sytuacji, hałasu, brutalności, długotrwałej bezczynności. Doskonale "dogaduje się" z dziećmi, ale zabawy z tymi młodszymi powinny zawsze odbywać się pod opieką dorosłych.
Wzorzec FCI
Standard FCI nr 99/1993
Informacje ogólne
Pies myśliwski o wielu możliwościach (z grupy wyżłów, pies tropiący i aporter), o wzroście średnio-wysokim. Wszechstronny pies do polowania. Morfologicznie odzwierciedla typologię psa myśliwskiego; suchy, silny i smukły, o potężnej muskulaturze i harmonijnych kształtach; wyraźne cechy płci.
Ważne proporcje
Stosunek pomiędzy długością ciała a wysokością kłębu powinien wynosić przeciętnie 12:11.
Głowa: odległość od nosa do przełomu czołowo-nosowego jest nieznacznie większa niż odległość od przełomu do guza potylicznego. Odległość od łokcia do środka śródręcza oraz odległość od łokcia do kłębu są równe.
Charakter i zachowanie
Posłuszny, zrównoważony, łatwy w szkoleniu. Wszechstronny pies myśliwski, mocny i chętny do pracy, zdolny do wytrwałych i metodycznych, ale niezbyt szybkich poszukiwań. Duża zdolność tropienia, szybko i gwałtownie atakuje zarówno zdobycz małą, jak i dużą; nie jest nigdy agresywny wobec człowieka. Pewny legawiec i aporter, po strzale kontynuuje pracę również w wodzie.
Czaszka
W odpowiedniej proporcji do wzrostu oraz wielkości kufy. Szersza u psa niż u suki. U obu płci stosunek pomiędzy szerokością czaszki i całkowitą długością głowy powinien pozostawać we właściwej proporcji. Delikatna bruzda czołowa. Kość potyliczna słabo lub umiarkowanie uwypuklona. Łuki jarzmowe łatwo wyczuwalne, płaskie i dobrze usadowione. Przełom nosowo-czołowy bardzo słabo zaznaczony.
Nos
Duży, wystający ponad żuchwą. Intensywny kolor cielisty, przechodzący stopniowo w szary.
Kufa
Długa i silna, zwłaszca u osobników płci męskiej , widziana z profilu sprawia wrażenie kanciastej. Szczęka i żuchwa równie silne. Grzbiet nosa prosty, czasami delikatnie wysklepiony, nigdy wklęsły.
Fafle
Umiarkowanie obfite, o kolorze różowo-cielistym, podobnie jak podniebienie. Kąciki warg słabo zaznaczone.
Szczęka i żuchwa
Silne.
Policzki
Dobrze umięśnione, wyraźnie zaznaczone. Suche i dobrze wyrzeźbione. Głowa sucha.
Zęby
Uzębienie kompletne, jednolite i silne. Zgryz nożycowy.
Oczy
Koloru bursztynowego, od jasnego do ciemnego. Błękitne u szczeniąt. Wyraz inteligentny. Okrągłe, czasami nieznacznie w kształcie migdała. Powieki dobrze obejmujące gałkę oczną.
Uszy
Duże, płaskie, dość długie, sięgające mniej więcej do kącika warg. Osadzone wysoko. Na końcu zaokrąglone; pofałdowane. Gdy pies jest czujny - delikatnie zwrócone do przodu.
Szyja
O szlachetnym zarysie, elegancko noszona, profil górny nieznacznie łukowaty. Muskularna, prawie okrągła, niezbyt krótka, sucha. Silniejsza bliżej łopatek, harmonizuje z klatką piersiową i grzbietem.
Tułów
Linia grzbietowa: Dobrze wyrażona łukowata linia rozciągająca się od szyi, ponad kłębem. Rozpoczyna się delikatnym wygięciem od szyi, na wysokości kłębu dobrze wyrażona, kończy się na dość długim zadzie.
Kłąb: Wyraźny.
Grzbiet: Silny i muskularny. Dość długi grzbiet stanowi cechę charakterystyczną rasy i nie jest postrzegany jako wada.
Zad: Miednica długa, lekko pochylona.
Klatka piersiowa: Silna, ale nie przesadnie szeroka. Dostatecznie głęboka, sięga prawie do poziomu łokci, dostatecznie długa. Żebra otwarte, długie, zaokrąglone, ale nie beczkowate. Mostek dobrze rozwinięty.
Brzuch: Lekko uniesiony, ale nie podkasany.
Ogon: Osadzony nieco niżej niż u podobnych ras. Silny i dobrze obrośnięty sierścią. W spoczynku zwisa, podczas pracy lub w stanie czujności noszony poziomo lub skierowany ku górze.
Kończyny przednie
Wygląd ogólny: Kończyny wysokie, silne, proste i równoległe, niezbyt rozstawione.
Łopatki: Długie i skośne. Dobrze przylegające do klatki piersiowej, umięśnione. Staw barkowy o dobrym kątowaniu.
Część górna: Pochylona, dostatecznie długa i silna.
Łokcie: Swobodne i równoległe na wysokości środka ciała. Ani nie wciśnięte, ani nie odstające.
Przedramię: Długie, proste i pionowe.
Staw śródręczny: Mocny i zwarty.
Śródręcze: Silne, lekko pochylone.
Łapy przednie: Mocne i silne. Pionowe w stosunku do środka ciała. Palce łukowate. Najdłuższy palec środkowy jest cechą charakterystyczna rasy, nie stanowi wady. Pazury w kolorze jasno- lub ciemno-szarym. Poduszki dobrze pigmentowane, twarde.
Kończyny tylne
Wygląd ogólny: Wysokie, silne, umięśnione. Równoległe, nie są zwrócone ani na zewnątrz ani do środka.
Część górna: Dostatecznie długa, dobrze umięśniona.
Kolana: Silne i napięte.
Część dolna: Długa, ścięgna wyraźnie widoczne.
Staw skokowy: Silny i napięty.
Pęcina: Silna, w pozycji prawie pionowej.
Łapy tylne: Zwarte i mocne, brak palca piątego. Reszta odpowiada kończynom przednim.
Ruch
Ruchy kończyn powinny być swobodne i o dużym zasięgu, bez wysiłku. Kończyny przednie i tylne są wobec siebie równoległe. W galopie krok długi i rozległy. W kłusie linia grzbietu pozostaje prosta. Inochód niepożądany.
Sierść
Sierść krótka, ale dłuższa i bardziej gęsta niż u prawie wszystkich ras pokrewnych; gęsta, delikatna, bez lub z nieznaczną ilością podszerstka.
Umaszczenie
Srebrzystoszare, srebrzystobrązowe lub myszate oraz w tonacjach pośrednich. Głowa i uszy są zazwyczaj nieznacznie jaśniejsze. Na klatce piersiowej oraz na palcach występować mogą niewielkie białe znaczenia. Czasami na linii grzbietowej obecny jest mniej lub bardziej wyraźny ciemniejszy pas. Psy, u których występują dobrze odgraniczone żółto-czerwonawe znaczenia uzyskać mogą maksymalnie ocenę dobrą. Znaczenia w kolorze kasztanowym stanowią poważny defekt.
Wzrost i waga
Wysokość w kłębie: Psy 59 do 70 cm (idealnie 62-67 cm). Suki 57-65 cm (idealnie 59-63 cm).
Waga: Psy 30-40 kg. Suki: 25-35 kg.
Wady
Wszystkie odchylenia od wzorca rasy powinny być uważane za wady, które oceniane są proporcjonalnie do ich stopnia.
Wyraźne odstępstwa typologiczne. Atypowe cechy płciowe.
Znaczne odchylenia w proporcjach budowy.
Nieznaczne wady charakteru.
Znaczne odchylenia pod względem wzrostu i proporcji.
Okolica głowowa: Znaczne odchylenia, jak na przykład: zbyt masywna szczęka, kufa zbyt krótka lub zbyt spiczasta.
Żuchwa i zęby: Brak więcej niż dwóch zębów przedtrzonowych lub trzonowych.
Oczy: Nieznaczne wady powiek. Zwłaszcza wady jednostronne.
Uszy: Wyraźnie krótkie lub długie, nie zagięte.
Podgardle, znaczne nieprawidłowości kształtu i muskulatury szyi.
Grzbiet: Linia grzbietowa wygięta lub zakrzywiona. Zad wyższy niż kłąb.
Klatka piersiowa i brzuch: beczkowata klatka piersiowa, zbyt krotka lub zbyt płytka. Brzuch podkasany.
Narządy płciowe: jakiekolwiek deformacje kształtu lub odchylenia co do wielkości.
Duże wady, na przykład: brak kątowania, łokcie zwrócone na zewnątrz, łapy szeroko rozstawione.
Wyraźna szpotawość lub koślawość kończyn.
Zły charakter ruchu, brak swobody lub kontroli ruchu, nieprawidłowy rozstaw.
Poważne defekty, na przykład, skóra bardzo delikatna lub bardzo gruba.
Sierść o typie pośrednim wśród odmian uznanych za standardowe.
Brak sierści na brzuchu. Wyraźnie zaznaczona sierść.
Umaszczenie inne niż szare, na przykład żółtawe lub kasztanowe. Znaczenia kasztanowe.
Odchylenia od średniej co do wzrostu i wagi (wysokość różna o 2 cm od średniej).
Wady dyskwalifikujące
Wygląd całkowicie atypowy, przede wszystkim osobniki o zbyt dużej lub zbyt małej masie ciała.
Nietypowe proporcje budowy.
Wady charakteru, na przykład nerwowość lub tchórzliwość.
Zupełnie atypowy kształt głowy, np. buldoga.
Kufa: Zupełnie atypowa, np. zupełnie wklęsły grzbiet nosa.
Szczęka, żuchwa i zęby: Przodozgryz górny lub dolny, brak większej liczby zębów niż wymieniono powyżej.
Oczy: Wywiniecie lub podwinięcie powieki.
Uszy: Zupełnie atypowe, np. zbyt mocno rozstawione.
Bardzo znaczne podgardle.
Grzbiet: Znacznie wygięty lub skrzywiony. Zad wyższy niż kłąb.
Klatka piersiowa i brzuch: Klatka piersiowa zdeformowana lub wyraźnie beczkowata.
Narządy płciowe: Wnętrostwo jedno- lub obustronne.
Kończyny zdeformowane lub słabe.
Dysplazja stawu biodrowego.
Związany krok we wszystkich odmianach.
Wady i deformacje skóry.
Całkowity lub częściowy brak sierści.
Kolor inny niż szary. Rozległe znaczenia w kolorze brunatnym.
Znaczenia białe poza klatka piersiowa i łapami.
Wzrost zdecydowanie zbyt wysoki lub zbyt niski.
Inne wady. Choroby wrodzone, np. padaczka.
Mały gończy gaskoński
inne nazwy: Petit Bleu de Gascogne,
Small Blue Gascogny Hound
Pierwszą ważną informacją jest fakt, że mały gończy gaskoński jest „mały” jedynie z nazwy. W rzeczywistości należy do średnich psów gończych, jest tylko o 10 cm niższy od wyżła.
Ta niezwykle stara rasa, wywodząca się od dużych gończych gaskońskich, bardzo długo pozostawała właściwie nieznana miłośnikom psów. Gończe z Gaskonii były bowiem hodowane jedynie przez myśliwych i tylko jako psy użytkowe. Hodowcy przeważnie nie rejestrowali miotów w organizacjach kynologicznych, a tym bardziej nie pokazywali ich na wystawach. Na szczęście obecnie te psy, niekłopotliwe, o idealnym wzroście i znakomitych cechach charakteru, stają się najpopularniejszą francuską rasą poza granicami swej ojczyzny. Są zwłaszcza podziwiane (i chętnie hodowane) w Hiszpanii i Włoszech, gdzie powstały niezależne kluby wielbicieli tej rasy.
Historia zarówno małych, jak i dużych gończych gaskońskich zaczęła się we Francji, a sięga wieku XIV, kiedy to Gaston Phoebus - hrabia de Foix i autor znanej wszystkim miłośnikom łowiectwa „Księgi Łowów” - wyhodował słynną wówczas sforę „błękitnych psów”, które doskonale radziły sobie z wilkami, a także polowały na niedźwiedzie i dziki. Przez kolejne stulecia, poprzez starannie ukierunkowaną hodowlę, stworzono dwie odmiany gończego gaskońskiego – małą i dużą. Odmiana mniejsza była bowiem potrzebna do polowania na zające i inną drobną zwierzynę, jako że duże gończe gaskońskie nie były w tym względzie wystarczająco lekkie i szybkie.
Pierwsze wzmianki o małych gończych gaskońskich pojawiają się w piśmiennictwie XVIII wieku. Oto na przykład opis sfory trzymanej na dworze biskupa Poitiers, Pana de Foundras - Chateauthiers (1720-1773): Są niewielkie i lekkie, lecz silne, mają mocne grzbiety, cienkie ogony, zaś uszy ich są miękkie i pofałdowane. Ich charakterystyczna maść nie zmienia się nawet wtedy, gdy zmokną podczas polowania w porannej rosie. Polują uważnie. Mają piękny, głęboki głos.
Small Blue Gascogny Hound singing from Grey Fellow on Vimeo.
Mały gończy gaskoński przypomina bardzo swego większego krewniaka. Ma nieco bardziej zwartą sylwetkę i lżejszą głowę, ale w zasadzie jedyną naprawdę rzucającą się w oczy różnicą jest wzrost – u małego gończego gaskońskiego waha się on w granicach od 52 do 58 cm dla psów oraz od 50 do 56 cm dla suk, zaś duży gończy gaskoński osiąga nawet 72 cm.
Małe gaskońce mają gęsty, zwarty włos, nisko osadzone uszy, głęboką klatkę piersiową, bardzo mocne przednie kończyny. Ich maść nazywana jest łupkową lub marmurową niebieską, a efekt taki daje pewna ilość białego włosa na czarnym tle. Podpalanie występuje na łukach brwiowych, policzkach, kończynach, pod ogonem i po wewnętrznej stronie uszu.
Polują w pięknym stylu. Używają swego melodyjnego, głębokiego, nieco smutnego grania z lekko uniesioną głową. Mają niezwykły węch i potrafią trzymać się tropu nawet przy niesprzyjającej pogodzie i w trudnym terenie. Bardzo wytrwałe, silne i radośnie współpracujące z człowiekiem, są znakomite do polowania na zające, ale także na dziki, lisy i inną zwierzynę.
Mały gończy gaskoński potrzebuje dużo ruchu i powinien być stale zajęty, aby się nie nudzić. To pies czynu, nie kanapowiec. Warto wykorzystywać jego znakomity węch – jeśli nie w łowiectwie, to przynajmniej na konkursach tropowców i dzikarzy. Wielką radość sprawi mu także zwykła zabawa w szukanie przedmiotów.
Wymaga konsekwentnego, sprawiedliwego prowadzenia, nie może być rozpieszczany. Jako inteligentny i wytrwały przedstawiciel ras myśliwskich chętnie się uczy i wykonuje polecenia swego przewodnika. Jest psem spokojnym, przyjaznym, bez skłonności do agresji, znakomicie dostosowuje się do innych psów.
Samce tej rasy są równie przyjacielskie i łagodne, jak suczki. Nie występuje u nich raczej skłonność do dominacji.
Jedną z najważniejszych umiejętności, jakich trzeba nauczyć gaskońca, jest przychodzenie na wołanie w każdych okolicznościach. W przeciwnym razie pies, znalazłszy w zaroślach nitkę zapachu, może nam zniknąć z oczu na naprawdę długo.
MAŁY GOŃCZY GASKOŃSKI (PETIT BLEU DE GASCOGNE)
Wzorzec FCI nr 31
Kraj pochodzenia: Francja
Data publikacji obowiązującego standardu: 24.01.1996
UŻYTKOWANIE:
Pies wszechstronny, używany do polowania z bronią palną, czasami do polowania par force. Najczęściej używany do polowania na zające, ale z powodzeniem poluje także na grubą zwierzynę.
KLASYFIKACJA FCI: grupa 6: psy gończe, posokowce i rasy pokrewne
Sekcja 1.2 średnie psy gończe
Podlega próbom pracy
KRÓTKI RYS HISTORYCZNY:
Rasa ta jest wynikiem celowej redukcji wzrostu dużego gończego gaskońskiego, bezpośrednio związanej z jego użytkowością
WYGLĄD OGÓLNY:
Pies średniej wielkości, proporcjonalny, dystyngowany
ZACHOWANIE – CHARAKTER:
Pies o czułym węchu, który wykorzystuje podczas polowania, obdarzony pięknym głosem, dobrze poluje w sforach. Charakter ma spokojny i czuły, spolegliwy.
GŁOWA:
Mózgoczaszka:
Czaszka widziana od przodu lekko wysklepiona, niezbyt szeroka; guz potyliczny lekko zaznaczony. Widziana z góry ma słabo wyrażony kształt owalny. Czoło pełne.
Stop słabo zaznaczony.
Trzewioczaszka:
Nos czarny, szeroki, nozdrza rozwarte.
Kufa tej samej długości co czaszka, mocna, często lekko wysklepiona.
Szczęki/uzębienie: zgryz nożycowy. Siekacze osadzone prostopadle do szczęk.
Wargi niezbyt grube i niezbyt rozwinięte. Warga górna zakrywa dolną.
Policzki suche.
Oczy owalne, brązowe, o łagodnym wyrazie.
Uszy niezbyt grube, pofałdowane, sięgające co najmniej do końca nosa.
SZYJA:
Długa, z nieznacznym podgardlem.
TUŁÓW:
Grzbiet dobrze związany.
Lędźwie dobrze związane, niezbyt długie.
Zad lekko spadzisty.
Klatka piersiowa długa, sięgająca łokci; przedpiersie dość dobrze rozwinięte.
Żebra lekko zaokrąglone.
Brzuch płaski i głęboki.
OGON:
Cienki, sięgający do stawu skokowego. W ruchu noszony dumnie, szablasto wygięty.
KOŃCZYNY:
Kończyny przednie dość mocne.
Łopatka umięśniona, średnio kątowana.
Łokieć dobrze przylegający do tułowia.
Przedramię o dobrym kośćcu.
Kończyny tylne proporcjonalne.
Udo dość długie, muskularne, ale nie przesadnie.
Staw skokowy szeroki, lekko kątowany, nisko osadzony.
Łapy owalne, palce suche i zwarte. Opuszki i pazury czarne.
CHODY:
Regularne i swobodne.
SKÓRA:
Sprężysta. Czarne lub z dużą ilością czarnych plam, nigdy nie całkowicie biała. Śluzówki czarne.
OKRYWA WŁOSOWA:
Włos krótki, półgruby; obfity.
Umaszczenie w całości cętkowane (czarno-białe), co nadaje maści odcień niebiesko-łupkowy; z czarnymi łatami różnej wielkości lub bez łat. Dwie czarne łaty zwykle umiejscowione są po obu stronach głowy, pokrywając uszy, obejmując oczy i sięgając do policzków. Nie łączą się one na czaszce, pozostawiając białą strzałkę pośrodku, w środku której często znajduje się mała czarna łatka, owalnego kształtu, charakterystyczna dla rasy. Nad łukiem brwiowym znajdują się dwie plamki podpalania o mniej lub bardziej żywym kolorze (pies o „czterech oczach”). Ślady podpalania znajdują się także na policzkach, na wargach, na wewnętrznej powierzchni uszy, na kończynach i pod ogonem.
WZROST:
Wysokość w kłębie:
psy od 52 do 58 cm
suki od 50 do 56 cm
WADY:
Wszelkie odchylenia od powyższego wzorca powinny być traktowane jako wady obniżające ocenę w zależności od stopnia ich nasilenia.
Głowa krótka.
Czaszka zbyt płaska, zbyt szeroka lub zbyt wąska.
Uszy krótkie, wysoko osadzone, niedostatecznie pofałdowane.
Tułów zbyt długi; miękka górna linia, mało pojemny (wąski).
Zad spadzisty.
Ogon noszony na bok.
Słaby kościec kończyn.
Łopatka spionowana.
Stawy skokowe widziane z tyłu zbieżne (postawa krowia).
Łapy luźne.
Osobniki lękliwe.
WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
Brak typu.
Przodozgryz lub tyłozgryz.
Oko jasne.
Wszelkie inne maści poza przewidzianymi przez wzorzec.
Widoczne kalectwo.
Poważne wady anatomiczne.
Osobniki tchórzliwe lub agresywne.
UWAGA: Samce musza mieć dwa prawidłowo wykształcone jądra całkowicie umieszczone w worku mosznowym.
